Pod koniec lat 50-tych XX wieku w obserwatorium w Armenii rozpocz臋to badania nad zastosowaniem metod fizyki radiowej o bardzo wysokiej cz臋stotliwo艣ci w radioastronomii. W tym samym czasie rola radiofizyki i elektroniki w rozwoju nauki jeszcze bardziej wzros艂a, co doprowadzi艂o do utworzenia w 1960 roku wydzia艂u badawczego Narodowej Akademii Nauk, opartego na wydziale radioastronomii z pobliskiego obserwatorium. Wydzia艂 ten skupia艂 si臋 na automatyce, fizyce teoretycznej, fizyce cia艂a sta艂ego, radiotechnice, p贸艂przewodnikach i nadprzewodnictwie. Obiekt bardzo szybko si臋 rozwija艂 i ostatecznie przekszta艂ci艂 si臋 w Instytut Radiofizyki i Elektroniki, w kt贸rym prowadzono wiele wa偶nych, nowatorskich projekt贸w badawczych w takich dziedzinach jak: radiofizyka, optoelektronika,聽 automatyka elektroniczna, elektronika p贸艂przewodnikowa oraz metody i urz膮dzenia radioastronomiczne. W obiekcie naukowcy przeprowadzali szereg bada艅 naukowych i technologicznych oraz opracowali ultraczu艂e systemy odbiorcze, kt贸re by艂y w贸wczas bardzo zaawansowane. Systemy te odegra艂y wa偶n膮 rol臋 nie tylko w naukach podstawowych, ale by艂y r贸wnie偶 wykorzystywane do realizacji zada艅 praktycznych. Nieziemski system stacji 艂膮czno艣ci kosmicznej dalekiego zasi臋gu rozmieszczono w ca艂ym Zwi膮zku Radzieckim. Instytut opracowa艂 r贸wnie偶 systemy teledetekcji ziemi, kt贸re zosta艂y zainstalowane na stacji kosmicznej Mir i innych statkach kosmicznych, w szczeg贸lno艣ci zintegrowany system radiometru RP-600. W tym samym czasie zbudowano obserwatorium wyposa偶one w wiele anten w celu 艣ledzenia obiekt贸w kosmicznych. Na specjalne 偶yczenie Zwi膮zku Radzieckiego, Laboratorium Radiofizyki Stosowanej Instytutu opracowa艂o i wdro偶ono nowe metody pomiarowe, tworz膮c wysokiej czu艂o艣ci sprz臋t mikrofalowy o parametrach por贸wnywalnych z mi臋dzynarodowymi odpowiednikami. Przez dziesi臋ciolecia sprz臋t by艂 wykorzystywany do pomiaru parametr贸w anten wszystkich radzieckich stacji 艂膮czno艣ci kosmicznej dalekiego zasi臋gu. Ponadto instytut wsp贸艂pracowa艂 z czo艂owymi o艣rodkami naukowymi w ramach renomowanych projekt贸w mi臋dzynarodowych. W 1978 roku na bazie wydzia艂u automatyki elektronicznej instytutu utworzono specjalne biuro konstrukcyjne. In偶ynierowie zaprojektowali w nim prototypy akcelerator贸w i urz膮dze艅 nawigacyjnych niezb臋dnych dla radzieckiego lotnictwa wojskowego oraz badali drgania elektromagnetyczne w polu mikrofalowym. Zwi膮zek Radziecki intensywnie inwestowa艂 w rozw贸j naukowy repliki. Produkowano du偶膮 ilo艣膰 sprz臋tu komputerowego oraz komputery. W biurze konstrukcyjnym zaprojektowano i wprowadzono do masowej produkcji przetwornik cyfrowy, a tak偶e opracowano fotodetektor o wysokiej czu艂o艣ci na promieniowanie ultrafioletowe. Na pocz膮tku lat 80-tych XX wieku utworzono konsorcjum naukowo-produkcyjne, kt贸rego zadaniem by艂a produkcja diod Zenera, regulator贸w pr膮du, matryc diodowych, generator贸w szum贸w i innego sprz臋tu. W po艂owie lat 80-tych rozpocz臋to budow臋 nowego kompleksu konsorcjum, kt贸rego celem mia艂a by膰 produkcja krajowych mikroprocesor贸w, a tak偶e zakupiono znaczn膮 cz臋艣膰 sprz臋tu zagranicznego. Jednak wraz z upadkiem Zwi膮zku Radzieckiego wszelkie prace zosta艂y wstrzymane, a obiekt zamkni臋to. Sam instytut walczy艂 o przetrwanie w tym okresie, przechodz膮c wielokrotne prywatyzacje, zanim ostatecznie powr贸ci艂 do Pa艅stwa. Niestety jego dzia艂alno艣膰 zosta艂a mocno ograniczona. Mimo to instytut nadal bra艂 udzia艂 w projektach realizowanych we wsp贸艂pracy z Rosyjsk膮 Agencj膮 Kosmiczn膮. Obecnie ca艂y teren stoi i niszczeje.
